Public discourse must shift to economy

Madhesh has never been short of political conversation. For decades, questions of identity, representation, inclusion, citizenship, federalism, rights and political power have occupied the centre of public life. The political movements of Madhesh fundamentally changed Nepal's democratic discourse and forced the country to confront questions that had remained unresolved for generations.

That conversation remains important. It should remain vibrant, democratic and progressive.

And yet there is another conversation that Madhesh must turn its attention to now.

The conversation about its economy.

What kind of economy can Madhesh build? Where will its young people find meaningful work? What small enterprises and big businesses can emerge here? What can municipalities do to encourage enterprise? What skills should schools and colleges develop? What can Madhesh produce competitively for the national market and for the markets across the border? How can existing entrepreneurs grow and budding entrepreneurs survive and sustain? How can institutions like CDO offices, security forces, customs and traffic administrators become facilitators of economic activity rather than obstacles?

These questions are rarely part of everyday public discourse in Madhesh. Economic policy is discussed, of course. But much of that discussion takes place among industrialists, large business interests, ministers, bureaucrats, economists and development professionals. Vendors and small and medium enterprises — the biggest job and value creators — are seldom heard. It seldom becomes a popular, all-sided conversation including young people, citizens, political workers, local elected representatives, students, journalists and communities.

That is the gap Madhesh Next seeks to address. It is a citizen-led, non-partisan effort to bring the economy into the everyday political and social conversation of Madhesh.

मधेशमा राजनीतिक बहसको कहिल्यै कमी भएन। दशकौंदेखि पहिचान, प्रतिनिधित्व, समावेशिता, नागरिकता, संघीयता, अधिकार र राजनीतिक शक्तिका प्रश्नहरू सार्वजनिक जीवनको केन्द्रमा रहे। मधेशका राजनीतिक आन्दोलनले नेपालको लोकतान्त्रिक विमर्शलाई आधारभूत रूपमै बदले र पुस्तौंदेखि अनुत्तरित रहेका प्रश्नहरूसँग देशलाई जुध्न बाध्य बनाए।

त्यो बहस महत्त्वपूर्ण छ। यो जीवन्त, लोकतान्त्रिक र प्रगतिशील रहनुपर्छ।

तर अब मधेशले ध्यान दिनुपर्ने अर्को बहस पनि छ।

त्यो हो — उसको अर्थतन्त्रको बहस।

मधेशले कस्तो अर्थतन्त्र बनाउन सक्छ? यहाँका युवाले अर्थपूर्ण काम कहाँ पाउँछन्? यहाँ कस्ता साना उद्यम र ठूला व्यवसाय जन्मन सक्छन्? नगरपालिकाले उद्यम प्रवर्धन गर्न के गर्न सक्छन्? विद्यालय र क्याम्पसले कस्तो सीप विकास गर्नुपर्छ? मधेशले राष्ट्रिय बजार र सीमापारिको बजारका लागि के प्रतिस्पर्धी रूपमा उत्पादन गर्न सक्छ? विद्यमान उद्यमी कसरी बढ्न सक्छन् र नयाँ उद्यमी कसरी टिक्न सक्छन्? प्रजिअ कार्यालय, सुरक्षा निकाय, भन्सार र ट्राफिक प्रशासनजस्ता संस्था अवरोध होइन, आर्थिक गतिविधिका सहजकर्ता कसरी बन्न सक्छन्?

यी प्रश्नहरू मधेशको दैनिक सार्वजनिक विमर्शमा विरलै पर्छन्। आर्थिक नीतिको बहस हुन्छ, तर त्यो प्रायः उद्योगपति, ठूला व्यावसायिक स्वार्थ, मन्त्री, कर्मचारी, अर्थशास्त्री र विकास पेसाकर्मीबीच मात्र सीमित हुन्छ। सबैभन्दा बढी रोजगारी र मूल्य सिर्जना गर्ने साना व्यापारी र लघु–मझौला उद्यमको आवाज विरलै सुनिन्छ।

यही खाडल पूर्ति गर्न मधेश नेक्स्ट अघि सरेको हो। यो अर्थतन्त्रलाई मधेशको दैनिक राजनीतिक र सामाजिक बहसमा ल्याउने नागरिक नेतृत्वको गैर-दलीय प्रयास हो।

The absence of this conversation is not merely intellectual. It has very real consequences.

Madhesh has a large young population, enormous agricultural potential, important cities and trading centres, a long tradition of commerce, and immediate geographical access to the Indian market. Yet for many young Madheshis, the most visible economic pathway remains migration. Young people who are educated, hardworking and ambitious often find themselves asking not how to build something here, but where they should go to find work.

Madhesh continues to face abject poverty. But alongside this familiar poverty, another phenomenon deserves greater recognition: middle-class poverty. Families may educate their children, maintain respectable homes and aspire to a better life, yet struggle to generate sufficient income from local economic activity. Young people may have degrees but no productive employment. Small entrepreneurs may have ideas but no ecosystem in which those ideas can grow.

Even something as ordinary as a clean, affordable tea or coffee shop can serve as a useful proxy. Such establishments are now a familiar part of urban life in Kathmandu, Pokhara, Butwal and Bharatpur. Their presence reflects more than changing tastes — it indicates purchasing power, urban footfall, disposable income, employment and supply chains. Their relative scarcity in many parts of Madhesh is therefore worth asking about.

The point is not a decent restaurant. The point is what the restaurant represents.

यो बहसको अभाव केवल बौद्धिक कुरा होइन। यसका ठोस परिणाम छन्।

मधेशसँग ठूलो युवा जनसंख्या, विशाल कृषि सम्भावना, महत्त्वपूर्ण सहर र व्यापारिक केन्द्र, लामो व्यापारिक परम्परा र भारतीय बजारसम्मको तत्काल भौगोलिक पहुँच छ। तर धेरै युवा मधेशीका लागि सबैभन्दा देखिने आर्थिक बाटो अझै पनि बसाइँसराइ नै हो। शिक्षित, मेहनती र महत्त्वाकांक्षी युवाहरू 'यहाँ के बनाउने' होइन, 'काम खोज्न कहाँ जाने' भन्ने प्रश्न सोध्न बाध्य छन्।

मधेशमा चरम गरिबी अझै छ। तर यससँगै अर्को परिघटनालाई पनि चिन्न जरुरी छ — मध्यमवर्गीय गरिबी। परिवारले छोराछोरी पढाउँछन्, इज्जतिलो घर राख्छन्, राम्रो जीवनको आकांक्षा गर्छन्, तर स्थानीय आर्थिक गतिविधिबाट पर्याप्त आम्दानी गर्न संघर्ष गर्छन्। युवासँग डिग्री छ तर उत्पादनशील रोजगारी छैन। साना उद्यमीसँग विचार छ तर त्यो हुर्कने पारिस्थितिकी छैन।

एउटा सफा र सुलभ चिया वा कफी पसलजस्तो सामान्य कुरा पनि राम्रो सूचक हुन सक्छ। काठमाडौं, पोखरा, बुटवल र भरतपुरमा यस्ता ठाउँ सहरी जीवनको सामान्य हिस्सा बनिसके। तिनको उपस्थिति स्वाद परिवर्तन मात्र होइन — क्रयशक्ति, सहरी आवागमन, खर्च गर्न सकिने आम्दानी, रोजगारी र आपूर्ति शृंखलाको संकेत हो। मधेशका धेरै भागमा तिनको सापेक्षिक अभाव त्यसैले प्रश्न गर्न लायक छ।

कुरा राम्रो रेस्टुरेन्टको होइन। कुरा त्यो रेस्टुरेन्टले के प्रतिनिधित्व गर्छ भन्ने हो।

Madhesh possesses many of the conditions normally associated with economic opportunity. Fertile land and significant agricultural potential. Major cities and towns. An established trading culture. Transport corridors connecting it to the rest of Nepal and to India. A large labour force and a growing consumer population. Most importantly, it sits immediately next to one of the world's largest and fastest-growing markets.

Yet these advantages have not been converted into a broad-based economic transformation. Agriculture remains predominantly an activity rather than a modern economic ecosystem. Industry exists, but concentrated around a limited number of locations and sectors. Trade is vibrant, but the conversation often stops at trade itself rather than asking what Madhesh can produce, process and export. Cities are growing, but urbanisation has not automatically created productive local economies.

The problem is not simply a shortage of resources. It is partly a shortage of economic ambition — the collective confidence to ask what Madhesh could produce, build, sell and become if its institutions were organised around economic opportunity.

आर्थिक अवसरसँग सामान्यतः जोडिने धेरै अवस्था मधेशसँग छन्। उर्वर भूमि र ठूलो कृषि सम्भावना। ठूला सहर र बजार। स्थापित व्यापारिक संस्कृति। नेपालको बाँकी भाग र भारतसँग जोड्ने यातायात कोरिडोर। ठूलो श्रमशक्ति र बढ्दो उपभोक्ता जनसंख्या। सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण — यो विश्वकै ठूलो र द्रुत बढ्दो बजारको ठीक छेउमा छ।

तर यी सुविधाहरू व्यापक आर्थिक रूपान्तरणमा परिणत भएका छैनन्। कृषि आधुनिक आर्थिक पारिस्थितिकी नभई एउटा गतिविधि मात्र रहेको छ। उद्योग छ, तर सीमित स्थान र क्षेत्रमा केन्द्रित। व्यापार जीवन्त छ, तर बहस व्यापारमै रोकिन्छ — मधेशले के उत्पादन, प्रशोधन र निर्यात गर्न सक्छ भन्ने प्रश्नसम्म पुग्दैन। सहर बढिरहेका छन्, तर सहरीकरणले आफैँ उत्पादनशील स्थानीय अर्थतन्त्र बनाएको छैन।

समस्या स्रोतको अभाव मात्र होइन। यो आंशिक रूपमा आर्थिक महत्त्वाकांक्षाको अभाव हो — संस्थाहरू आर्थिक अवसरका वरिपरि संगठित भए मधेशले के उत्पादन गर्न, बनाउन, बेच्न र बन्न सक्छ भनी सोध्ने सामूहिक आत्मविश्वासको अभाव।

One of the most important changes Madhesh needs is a change in the questions citizens ask. Political discourse often revolves around what the federal government should provide: roads, bridges, irrigation, budgets, appointments, programmes. These things matter. But Madhesh Next wants to add another set of questions.

• What can our municipality do to create jobs?
• What local businesses could grow here?
• What would make an entrepreneur establish a business in this town rather than somewhere else?
• What skills do our local industries need?
• What can our colleges teach that connects directly with the economy around them?
• How can local government make it easier — not harder — to start and operate a legitimate business?
• What products could Madhesh sell to the rest of Nepal? What could it produce for the Indian market?

These are economic questions, but they are also democratic questions. Citizens should be able to ask their mayors, ward chairs, provincial ministers and parliamentarians not only what they will demand from Kathmandu, but what economic transformation they intend to deliver locally.

मधेशलाई चाहिने सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण परिवर्तनमध्ये एक हो — नागरिकले सोध्ने प्रश्नमै परिवर्तन। राजनीतिक बहस प्रायः संघीय सरकारले के दिनुपर्छ भन्ने वरिपरि घुम्छ: सडक, पुल, सिँचाइ, बजेट, नियुक्ति, कार्यक्रम। यी महत्त्वपूर्ण छन्। तर मधेश नेक्स्ट अर्को शृंखलाका प्रश्न थप्न चाहन्छ।

• हाम्रो नगरपालिकाले रोजगारी सिर्जना गर्न के गर्न सक्छ?
• यहाँ कुन स्थानीय व्यवसाय हुर्कन सक्छन्?
• उद्यमीले अन्यत्र होइन, यही सहरमा व्यवसाय खोल्न किन चाहून्?
• हाम्रा स्थानीय उद्योगलाई कस्तो सीप चाहिन्छ?
• हाम्रा क्याम्पसले वरिपरिको अर्थतन्त्रसँग सीधै जोडिने के पढाउन सक्छन्?
• स्थानीय सरकारले वैध व्यवसाय खोल्न र चलाउन कसरी सजिलो बनाउन सक्छ?
• मधेशले नेपालको बाँकी भागलाई के बेच्न सक्छ? भारतीय बजारका लागि के उत्पादन गर्न सक्छ?

यी आर्थिक प्रश्न हुन्, तर लोकतान्त्रिक प्रश्न पनि हुन्। नागरिकले मेयर, वडाध्यक्ष, प्रदेश मन्त्री र सांसदलाई काठमाडौंसँग के माग्ने भन्ने मात्र होइन, स्थानीय रूपमा कस्तो आर्थिक रूपान्तरण दिने भन्ने पनि सोध्न सक्नुपर्छ।

The 2015 Constitution gave the nation an important institutional advantage: local government. Municipalities and rural municipalities have become powerful institutions in the federal structure. Yet their economic role is still insufficiently developed.

A municipality should not think of itself merely as an administrator of roads, waste, buildings, permits and social programmes. It can become a platform for local economic development. It can identify local economic strengths, make business registration easier, improve markets and commercial spaces, work with banks and cooperatives, identify skills that local businesses require, help entrepreneurs navigate government, and actively promote local products.

And, critically, it can begin to measure itself by economic outcomes:

• How many new businesses were established?
• How many survived?
• How many jobs were created?
• How much local economic activity was generated?
• How much additional tax revenue came from a growing local economy?

These questions should become part of local political discourse.

२०७२ को संविधानले देशलाई एउटा महत्त्वपूर्ण संस्थागत सुविधा दियो: स्थानीय सरकार। नगरपालिका र गाउँपालिका संघीय संरचनाका शक्तिशाली संस्था बने। तर तिनको आर्थिक भूमिका अझै पर्याप्त विकसित छैन।

नगरपालिकाले आफूलाई सडक, फोहोर, भवन, अनुमतिपत्र र सामाजिक कार्यक्रमको प्रशासक मात्र ठान्नु हुँदैन। यो स्थानीय आर्थिक विकासको मञ्च बन्न सक्छ। यसले स्थानीय आर्थिक शक्ति पहिचान गर्न, व्यवसाय दर्ता सजिलो बनाउन, बजार र व्यापारिक स्थल सुधार्न, बैंक र सहकारीसँग काम गर्न, स्थानीय उद्योगलाई चाहिने सीप पहिचान गर्न, उद्यमीलाई सरकारी प्रक्रियामा सघाउन र स्थानीय उत्पादनको सक्रिय प्रवर्धन गर्न सक्छ।

र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण — यसले आफूलाई आर्थिक नतिजाबाट नाप्न थाल्न सक्छ:

• कति नयाँ व्यवसाय दर्ता भए?
• कति टिके?
• कति रोजगारी सिर्जना भयो?
• कति स्थानीय आर्थिक गतिविधि बढ्यो?
• बढ्दो स्थानीय अर्थतन्त्रबाट कति थप राजस्व आयो?

यी प्रश्न स्थानीय राजनीतिक बहसको हिस्सा बन्नुपर्छ।

Too often, education and the economy operate as separate worlds. A college may be surrounded by agriculture, manufacturing, trading, logistics or emerging service businesses, while its curriculum remains largely disconnected from these realities.

Agricultural areas can develop expertise in agribusiness, food processing, agricultural technology and supply chains. Industrial towns can connect education with manufacturing, engineering and technical skills. Trading centres can develop expertise in logistics, commerce, finance, languages and cross-border business. Growing cities can develop skills in hospitality, retail, digital services, design and entrepreneurship.

The objective is not simply to make young people employable. It is also to make them capable of creating employment.

प्रायः शिक्षा र अर्थतन्त्र छुट्टाछुट्टै संसारजस्तै चल्छन्। क्याम्पसको वरिपरि कृषि, उत्पादन, व्यापार, लजिस्टिक वा उदीयमान सेवा व्यवसाय हुन्छन्, तर पाठ्यक्रम ती यथार्थसँग जोडिँदैन।

कृषि क्षेत्रले कृषि–व्यवसाय, खाद्य प्रशोधन, कृषि प्रविधि र आपूर्ति शृंखलामा विशेषज्ञता विकास गर्न सक्छ। औद्योगिक सहरले शिक्षालाई उत्पादन, इन्जिनियरिङ र प्राविधिक सीपसँग जोड्न सक्छ। व्यापारिक केन्द्रले लजिस्टिक, वाणिज्य, वित्त, भाषा र सीमापार व्यापारमा दक्षता बनाउन सक्छ। बढ्दो सहरले आतिथ्य, खुद्रा, डिजिटल सेवा, डिजाइन र उद्यमशीलताको सीप विकास गर्न सक्छ।

उद्देश्य युवालाई रोजगारयोग्य बनाउनु मात्र होइन। तिनलाई रोजगारी सिर्जना गर्न सक्ने बनाउनु पनि हो।

Madheshis have demonstrated entrepreneurial energy for generations. But individual enterprise cannot substitute for an ecosystem.

A young entrepreneur needs access to finance, knowledge, mentors, technology, markets, skilled workers, reliable infrastructure and predictable administration. They also need a social environment that respects entrepreneurship.

A person who creates twenty jobs should be celebrated as much as a person who occupies an important political position.

In a country where opportunities are limited and young people are leaving in such large numbers, job creators are among the most important nation-builders. Madhesh Next wants to bring this idea into the mainstream public conversation.

मधेशीहरूले पुस्तौंदेखि उद्यमशील ऊर्जा देखाएका छन्। तर व्यक्तिगत उद्यमले पारिस्थितिकीको विकल्प दिन सक्दैन।

युवा उद्यमीलाई वित्त, ज्ञान, मार्गदर्शक, प्रविधि, बजार, दक्ष कामदार, भरपर्दो पूर्वाधार र पूर्वानुमानयोग्य प्रशासनको पहुँच चाहिन्छ। उद्यमशीलतालाई सम्मान गर्ने सामाजिक वातावरण पनि चाहिन्छ।

बीस जनालाई रोजगारी दिने व्यक्तिलाई महत्त्वपूर्ण राजनीतिक पद ओगट्ने व्यक्ति जत्तिकै सम्मान गरिनुपर्छ।

अवसर सीमित भएको र युवा ठूलो संख्यामा बाहिरिइरहेको देशमा रोजगारी सिर्जना गर्नेहरू सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण राष्ट्रनिर्माता हुन्। मधेश नेक्स्ट यो विचारलाई मूलधारको सार्वजनिक बहसमा ल्याउन चाहन्छ।

Nepal has made substantial investments in connecting Madhesh with Kathmandu, the hills and the rest of the country. These investments are important. The question Madhesh Next wants to ask is not whether the roads were necessary. It is:

Roads for what?

Are the roads primarily routes for people to travel from Madhesh to Kathmandu? Are they mainly corridors through which goods imported from India reach the hills? Or can they become economic arteries in both directions? Can agricultural and industrial products from Madhesh travel north? Can products from the hills and mountains travel south through Madhesh? Can Madhesh become a place where products from across Nepal are aggregated, processed, packaged, marketed and taken to nearby Indian markets?

The objective is not simply connectivity. It is economic connectivity.

मधेशलाई काठमाडौं, पहाड र देशको बाँकी भागसँग जोड्न नेपालले ठूलो लगानी गरेको छ। यी लगानी महत्त्वपूर्ण छन्। मधेश नेक्स्टको प्रश्न सडक चाहिन्थ्यो कि थिएन भन्ने होइन। प्रश्न हो:

सडक — केका लागि?

के यी सडक मधेशबाट काठमाडौं जाने बाटो मात्र हुन्? के यी भारतबाट आयातित सामान पहाडसम्म पुर्‍याउने कोरिडोर मात्र हुन्? कि यी दुवै दिशामा आर्थिक धमनी बन्न सक्छन्? मधेशका कृषि र औद्योगिक उत्पादन उत्तर जान सक्छन्? पहाड–हिमालका उत्पादन मधेश हुँदै दक्षिण जान सक्छन्? नेपालभरका उत्पादन मधेशमा जम्मा गरी प्रशोधन, प्याकेजिङ र बजारीकरण गरेर नजिकको भारतीय बजारमा पुर्‍याउन सकिन्छ?

उद्देश्य केवल जोडाइ होइन। आर्थिक जोडाइ हो।

The same logic applies to tourism. Nepal has extraordinary tourism assets. Yet much of the effort to sell Nepal has traditionally been directed towards international tourists. There is another enormous market much closer to home: India's growing middle class. Madhesh sits next to that market.

Why should a family in Bihar or Uttar Pradesh not be encouraged to spend a long weekend in Pokhara, visit Chitwan, travel to Kathmandu or explore Lumbini? And who is better positioned to understand, communicate with and sell to these neighbouring markets than people living in Madhesh?

The same principle can apply to agriculture, food products, manufacturing, logistics, hospitality, education, healthcare and services. Madhesh's future prosperity does not have to come only from what happens inside Madhesh. It can also come from what Madhesh enables for Nepal.

यही तर्क पर्यटनमा पनि लागू हुन्छ। नेपालसँग असाधारण पर्यटन सम्पदा छ। तर नेपाल बेच्ने प्रयास परम्परागत रूपमा अन्तर्राष्ट्रिय पर्यटकतिर केन्द्रित रह्यो। घरनजिकै अर्को विशाल बजार छ: भारतको बढ्दो मध्यम वर्ग। मधेश त्यही बजारको छेउमा छ।

बिहार वा उत्तर प्रदेशको परिवारलाई पोखरामा लामो सप्ताहन्त बिताउन, चितवन घुम्न, काठमाडौं जान वा लुम्बिनी हेर्न किन प्रोत्साहित नगर्ने? र यी छिमेकी बजार बुझ्न, संवाद गर्न र बेच्न मधेशमा बस्नेभन्दा उपयुक्त को हुन सक्छ?

यही सिद्धान्त कृषि, खाद्य उत्पादन, उत्पादनमूलक उद्योग, लजिस्टिक, आतिथ्य, शिक्षा, स्वास्थ्य र सेवामा लागू हुन्छ। मधेशको भावी समृद्धि मधेशभित्र हुने कुराबाट मात्र आउनुपर्दैन। मधेशले नेपालका लागि के सम्भव बनाउँछ, त्यसबाट पनि आउन सक्छ।

Madhesh Next is not partisan activism. It is deliberately non-partisan. Its purpose is to create a citizen conversation around economic opportunity.

We envisage young people forming local, non-partisan groups to discuss their area's economic potential. We want journalists to report not only on political events but also on enterprises being created, jobs being generated, businesses being constrained and opportunities being missed. We want elected representatives and political workers to make local economic development part of their agenda. We want colleges to engage with local economies. We want entrepreneurs to speak about what works and what does not. We want public institutions to understand that facilitating legitimate economic activity is an important part of public service.

And we want citizens to begin asking their representatives a very simple question:

What are you doing to make it easier for people here to create jobs?

The answers should be visible, measurable and subject to public scrutiny.

मधेश नेक्स्ट दलीय सक्रियता होइन। यो सचेत रूपमा गैर-दलीय हो। यसको उद्देश्य आर्थिक अवसरका वरिपरि नागरिक बहस सिर्जना गर्नु हो।

हामी युवाहरूले आफ्नो क्षेत्रको आर्थिक सम्भावनाबारे छलफल गर्न स्थानीय, गैर-दलीय समूह बनाऊन् भन्ने कल्पना गर्छौं। पत्रकारहरूले राजनीतिक घटना मात्र होइन, खुल्दै गरेका उद्यम, सिर्जना भएका रोजगारी, अवरुद्ध व्यवसाय र गुमेका अवसरबारे पनि लेखून्। जनप्रतिनिधि र राजनीतिक कार्यकर्ताले स्थानीय आर्थिक विकासलाई आफ्नो एजेन्डा बनाऊन्। क्याम्पसहरू स्थानीय अर्थतन्त्रसँग जोडिऊन्। उद्यमीहरूले के काम गर्छ र के गर्दैन भनी बोलून्। सार्वजनिक संस्थाहरूले वैध आर्थिक गतिविधिलाई सहज बनाउनु सार्वजनिक सेवाकै महत्त्वपूर्ण अंग हो भन्ने बुझून्।

र नागरिकहरूले आफ्ना प्रतिनिधिलाई एउटा सरल प्रश्न सोध्न थालून्:

यहाँका मानिसले रोजगारी सिर्जना गर्न सजिलो होस् भनेर तपाईं के गर्दै हुनुहुन्छ?

उत्तरहरू देखिने, नापिने र सार्वजनिक छानबिनयोग्य हुनुपर्छ।

Nepal cannot build a prosperous economy if one of its most strategically located and densely populated regions remains primarily a political constituency rather than an economic engine.

The mountains and hills have products, resources and tourism destinations. Madhesh has agriculture, industry, cities, people, transport corridors and access to the Indian market. These should not be separate economic stories. They should become parts of one economic story of Nepal.

The roads already provide much of the physical connection. The next task is to create the economic connections. And that begins not necessarily with another government programme or another change of government. It begins with changing the conversation.

To make economic possibility a subject of everyday public conversation in Madhesh. To make job creation a political expectation. To make entrepreneurship a form of citizenship. To make local government an enabler of enterprise. And ultimately, to make better use of Madhesh — not only for Madhesh, but for a more prosperous Nepal.

Founding note by Prashant Singh, Mentor, Madhesh Next.

आफ्नो सबैभन्दा रणनीतिक अवस्थित र घना बसोबास भएको क्षेत्र आर्थिक इन्जिन नभई मुख्यतः राजनीतिक निर्वाचन क्षेत्र मात्र रहिरह्यो भने नेपालले समृद्ध अर्थतन्त्र बनाउन सक्दैन।

पहाड–हिमालसँग उत्पादन, स्रोत र पर्यटकीय गन्तव्य छन्। मधेशसँग कृषि, उद्योग, सहर, जनशक्ति, यातायात कोरिडोर र भारतीय बजारको पहुँच छ। यी छुट्टाछुट्टै आर्थिक कथा हुनु हुँदैन। यी नेपालको एउटै आर्थिक कथाका हिस्सा बन्नुपर्छ।

सडकले भौतिक जोडाइ धेरै हदसम्म दिइसक्यो। अबको काम आर्थिक जोडाइ बनाउनु हो। र त्यो अर्को सरकारी कार्यक्रम वा अर्को सत्ता परिवर्तनबाट सुरु हुँदैन। त्यो बहस बदल्नबाट सुरु हुन्छ।

आर्थिक सम्भावनालाई मधेशको दैनिक सार्वजनिक बहसको विषय बनाउने। रोजगारी सिर्जनालाई राजनीतिक अपेक्षा बनाउने। उद्यमशीलतालाई नागरिकताको रूप बनाउने। स्थानीय सरकारलाई उद्यमको सहजकर्ता बनाउने। र अन्ततः मधेशको राम्रो उपयोग गर्ने — मधेशका लागि मात्र होइन, अझ समृद्ध नेपालका लागि।

संस्थापक दस्तावेज: प्रशान्त सिंह, परामर्शदाता, मधेश नेक्स्ट।